Perspectief in beeld

Over 12,5 jaar inclusie voor mekaar!	Tekst bij de film 'Over 12,5 jaar inclusie voor mekaar!' Beste Stichting Perspectief, waar ik heimelijk van droom is dat inclusie eigenlijk iets is dat mensen het vanzelfsprekend vinden, dat het ze opvalt zeg maar als er geen inclusie is. Dat we niet meer moeten zeggen van ‘Joh, denk eens aan inclusie’, maar dat mensen die bijvoorbeeld naar de televisie kijken onmiddellijk denken 'Hé, geen inclusie!', zoals ze nu ook denken 'Hey, hier zit geen vrouw aan tafel'. Zoiets. Nou, we hebben nog 12,5 jaar te gaan, voordat we 25 jaar bestaan en dan hebben we dat volgens mij voor mekaar! Dankjewel!

Vriendschap Hans en Henk	Tekst bij de film 'Vriendschap' Hallo met Henk, Henk en Hans hier. [Hans:] En wij willen graag wat zeggen hier in de kast, we weten alleen niet precies wat. Daar hebben we het een hele tijd over gehad. Maar dat is een beetje hoe het gaat. Henk en ik doen graag dingen samen. En de een vult de ander daarin aan. En wij hebben het gehad over wat betekent Perspectief nou voor ons en voor mij. Voor mij betekent Perspectief een prachtbaan, [Henk:] en voor mij ook. [Hans:] En voor mij betekent Perspectief dat je altijd weer nieuwe dingen kunt gaan proberen. En dat je dat niet alleen bedenkt, maar dat je hart daarbij klopt en dat je dan ook nieuwe dingen gaat doen in de praktijk. En nou, dat doe ik graag samen met Henk. Henk is een vriend geworden die ik dankzij Perspectief heb gekregen. [Henk:] En we doen alles samen. [Hans:] Nou alles? [Henk:] Nou een hoop dingen wel. Als er voor school trainingen geregeld moeten worden, ander locaties dan help ik Hans der bij. Ik ben Hans zijn maatje. [Hans] Ja, gaan we samen op pad, [Henk:] gaan we kijken wat voor locatie. Als het geschikt is of niet geschikt is, [Hans:] en dat hoop ik nog lang samen met Henk te doen. Want dat is het op zich al waard geweest, het werken bij Perspectief. Dus wat mij betreft, [Henk:] gaan we voorlopig nog door. [Hans:] Zo is dat. Zeker!12,5 jaar! Perspectief gefeliciteerd! [Henk:] En namens mij ook. Dat was het. [Hans:] Dat was het hè? Doe het gordijn maar dicht. Daag, daag.

Empowerment: een kans om te zien wie je echt bent	Tekst bij de film 'Empowerment: een kans om te zien wie je echt bent' Zo, hier ben ik. Om te zeggen wat ik van Perspectief vind en wat ik kan zeggen is dat Perspectief inspireert en empowert. Dus het geeft mensen de kans om te zien wie ze echt zijn. Met allerlei ideeën van hoe de toekomst er ook uit kan zien. Niet alleen van mensen die bij Perspectief werken die ook heel veel leren, merk ik. Iedere keer dat ik naar Utrecht kom ga ik weer naar huis een ontzettend gevoel van inspiratie en ideeën over ‘hoe kan ik me verder ontplooien'. Maar ook voor de mensen voor wie Perspectief er is. Voor mensen met een beperking in Nederland die zoeken een weg om steeds meer zeggenschap en eigenschap te hebben in hun eigen leven. Dus ja, dat is wat Perspectief is, en ik hoop dat hij nog lang en gelukkig mag leven. That's it! Goed!

De kracht van social media en netwerken	Tekst bij de film 'De kracht van social media en netwerken' Nou, dit is een jubileum, dus mijn wens, van Niels van Shakingtree op twitter, is dat ik nog heel lang bij Perspectief mag werken. En dat Perspectief eigenlijk zichzelf natuurlijk gaat opheffen, omdat we over 12,5 jaar gewoon klaar zijn met inclusie en dat het gewoon allemaal werkt. Maar tot die tijd hoop ik dat we vooral heel veel projecten van anderen gaan ondersteunen om inclusie te bereiken. En dat de verbindende kracht van bijvoorbeeld van social media en denken in een netwerk daar heel erg bij gaat helpen. Dat hoop ik!

Kansen zien	Tekst bij de film 'Kansen zien' Hallo, ik ben Trees. En ik zeg allereerst gefeliciteerd Perspectief, super gedaan! 12,5 jaar mensen aan elkaar verbinden. En mensen uitdagen om eens anders naar dingen te kijken. Dat is waar Perspectief wat mij betreft voor staat. Anders naar dingen kijken, kansen zien. Super! En we gaan verder!

Een knooppunt van wegen, ideeën en projecten	Tekst bij de film 'Een knooppunt van wegen, ideeën en projecten' Hallo, ik ben Martin Schuurman. Ik wil iets vertellen over mijn allereerste ervaring met Perspectief. Dat was 12,5 jaar geleden, ja, september 1999. Ik was directeur van het BBI een onderzoekzoeksinstituut en samen met mijn medewerker Marion Kersten zat ik op een terras met Mario Nossin en Anna van der Zwan. Ik geloof dat het de eerste keer was dat wij elkaar ontmoetten. We kenden elkaar nog niet en mijn instituut zou het meetinstrumentarium van Perspectief gaan evalueren. Dus het was spannend. Spannend voor Perspectief die net was begonnen en zeer gebaad was bij een positief oordeel over een instrumentarium en spannend voor ons natuurlijk. Want het was niet het eerste het beste onderzoek, en niet de eerste beste mensen. Dus zo ben ik bij Stichting Perspectief betrokken geraakt. Dat onderzoek liep allemaal goed af. En het beeld wat ik toen had was Perspectief als een organisatie die aan het begin staat van een route, aan het begin van een weg, een onverharde weg eigenlijk. En ik heb afgelopen 12,5 jaar waarbij ik steeds met Perspectief ook te maken heb gehad en dingen voor hen heb gedaan, steeds meer het gevoel gehad dat dat pad onverhard, een onverharde weg, een geasfalteerde weg werd en een meerbaansweg en op dit moment durf ik in deze metafoor te zeggen: Perspectief is een knooppunt geworden. Een knooppunt van wegen, van mensen, van ideeën, van projecten, van krachten, van energieën. Geweldig! Dat is wat ik wilde zeggen en ik hoop dat Perspectief een hele mooie toekomst tegemoet gaat. En waar ik daar in kan meedoen, zal ik dat heel graag doen.

Vrijheid: scheuren in je scootmobiel over de galerijflat	Tekst bij de film 'Vrijheid: scheuren in je scootmobiel over de galerijflat' Ja, wat is waar het om gaat? Ik was in Assen, jaren geleden en toen zat daar een man in een rolstoel met een button op en op en er stond op 'I want to be free'. Want hij woonde op een heel mooi landgoed maar hij was niet vrij en hij wilde wonen in het centrum van Assen, drie hoog. Maar dat mocht niet, want dat kon niet. Jaren later was ik in een andere plaats, en toen was ik op (pad) met Perspectief en toen was een dergelijke man die zei: ''Ik bén vrij en ‘s middags zag ik hem in de stromende regen in zijn scootmobiel met een noodgang over de galerijflat, hij was vrij!

Iedereen is gelijk	Tekst bij de film 'Iedereen is gelijk' Hallo, mijn naam is Tanya. Ik wil Perspectief van harte feliciteren met het 12,5 jaar jubileum. En jullie doen echt hele goeie dingen, want ik heb een heleboel gehoord en ook mij doen beseffen dat iedereen toch wel gelijk is en niet verschil(t). En ja ga zo door

Céline met een etiket? Céline is Céline!	Tekst bij de film 'Céline met een etiket? Céline is Céline!' Hoi, ik wil zo graag vertellen dat ik het zo leuk vind dat ik ooit op het moment dat onze Céline geboren is, kennelijk intuïtief helemaal de goede dingen heb gedaan, heb ik nu geleerd van Perspectief. Onze Céline werd geboren en was onze derde dochter en was heerlijk dik, heel lui heeft alleen maar liggen slapen. En was en fantastische meid, en op enig moment kwamen wij d’r met wat hulp van mensen achter dat er een aantal dingen anders waren bij Céline. En op enig moment had iemand bedacht dat het Downsyndroom heette. Inmiddels was ze vier of vijf weken oud. We waren perplex want onze Céline, gewoon een heerlijk kind. En we hebben een week lang in twijfel gezeten want er was een onderzoek, zo gaat dat dan. En in die week hebben we een aantal keren van die grote beelden voor ons gezien, soms ‘s nachts, soms op rare momenten, zo van die grote mensen van vroeger die ik wel eens tegen kwam, hele grote mannen met hun tong d’r uit, en alleen maar heel breed en log. Een soort van doembeelden waarvan ik dacht zo van ‘Hè?’. Maar gelukkig was Céline, die sliep heel vaak lekker bij ons in bed. En dan keek ik naar Céline, en dacht ik ‘Ja, wat ben jij nou vandaag anders dan gister. En vandaag anders dan een week geleden? Helemaal niks!’. Toen hebben wij bedacht dat wij dat ook alle mensen gunden, dus op het moment dat wij haar gingen voorstellen aan mijn ouders of opnieuw gingen vertellen dat er wellicht toch een soort van etiket op geplakt was, hebben wij steeds dat gedaan, door eerst intiem met die mensen samen te zijn. Hen opnieuw kennis te laten maken met Céline, en pas later te vertellen dat er kennelijk ook een etiketje bij hoort. En die manier is ons zo goed bevallen dat ik denk: daar gaat het over! Ik hoop dat iedereen gewoon kennis mag maken met mensen om wie ze zijn, en alles wat daar al dan niet bij hoort. Dat was het! Dat was Céline, dankjewel.

Toegankelijke samenleving	Tekst bij de film 'Toegankelijke samenleving' Ik ben José van Rosmalen. Ik ben bij Perspectief eigenlijk in contact gekomen in 2007. Dat was toen Wil Molenaar aan een congres hier in Amersfoort meewerkte en het congres ging over toegankelijkheid van openbaar vervoer. En bij dat onderwerp was ik ook sterk betrokken dat ik toen werkte bij een landelijke organisatie voor blinden en slechtzienden. Viziris heet deze organisatie nu en dat was voor mij heel inspirerend, ook de inbreng van Wil Molenaar en dat is voor mij mede aanleiding geweest om meer betrokken te willen zijn bij Perspectief. En ik geef sinds die tijd ook trainingen aan NS medewerkers via de Stichting Perspectief, ook hier in Amersfoort. En ik vind dat heel nuttig werk en ook leuk werk om te doen. En ja, dat is ook belangrijk en ik denk dat er voor Perspectief op dat terrein maar ook voor andere doelgroepen nog veel werk aan de winkel is. Omdat een toegankelijke samenleving voor iedereen belangrijk is en daar in Nederland nog best een aantal zaken gerealiseerd mogen worden.

Etiketten plakken: weet jij wat erin zit?!	Tekst bij de film 'Etiketten plakken: weet jij wat erin zit?!' [Erwin:] Dat is Astrid. [Astrid:] Dat is Erwin. [Erwin:] Astrid gelooft in etiketten. En ik geloof ook in etiquette met een q. Beschaving, omgangsvormen. Jij vertelt eerst even, Astrid, wat je kwijt wilt. Ik heb ondertussen een ADHD´er sticker eraf getrokken. [Astrid:] Die etiketten deden wel pijn hoor, toen je ze eraf trok. [Erwin:] Ach, arme ziel. Maar verandering doet af en toe een beetje pijn. [Astrid:] Maar ja, etiketten plak je ook niet op mensen hè? Die plak je op andere dingen. Kijk, dat plak je hierop. Goeie fles wijn of zo. Of een jampot. [Erwin:] Dat je in ieder geval weet wat erin zit. [Astrid:] Dat je weet wat erin zit! [Erwin:] Daarom hebben mensen ook dit bedacht, etiketten erop plakken, dat je weet wat erin zit. [Astrid:] Ja, maar, zit dit er dan in? [Erwin:] Dat zegt men, dat zegt men. [Astrid:] Echt waar? Oké, dan ben ik blij dat ik daar nu vanaf ben. Want wat zit daar dan in? [Erwin:] Nou je kan beter gewoon een aantal van die ingrediënten weghalen. Dan dwingt het de mensen beter te proeven, beter te kijken en dan komen ze tot een andere waardering. [Erwin:] Kijk, en dat is wat ik Perspectief wens. Het is heel goed dat [een] organisatie die voortdurend lullige, kritische en leuke vragen stelt, en mensen verzamelt. En af en toe moeten we die behoeftes d´r weer helemaal van los te breken en buiten de wereld te kijken en hopen dat er andere mensen zijn die hetzelfde willen of hetzelfde kunnen. Maar zo´n enkel moment is toch weer erg leuk om mensen als Astrid tegen te komen en andere mensen, dan denk je verrek, daar gaan we eens wat aan doen. We gaan etiketten trekken! [Astrid:] Zo is het, lekker etiketten trekken. [Erwin:] Dat is het beste. [Astrid:] Dat gaan we doen. [Erwin:] Dag Perspectief, [Astrid:] daaag, [Erwin:] tot over 12,5 jaar! [Erwin;] Dan ben ik minder grijs, want dan neem ik een spoelinkje.

Wensen en dromen	Tekst bij de film 'Wensen en dromen' Hallo, ik ben Dianne en ik wilde wat vertellen over de simpelheid van kwaliteit van leven. Bij een evaluatie in het verzorgingshuis bleek het heel moeilijk om oudere mensen te vragen welke dromen en wensen zij nog hebben in het huis waar zij wonen. Ik ben 85, ik heb mijn leven wel gehad, wat heb ik nou nog te wensen, iedereen zorgt zo goed voor me. Maar ja, de kracht van Perspectief is dat je doorvraagt en dat hebben we gedaan als team. En bij één mevrouw brak mijn hart toen ze naar heel lang vragen zei van: ‘Nou, eigenlijk heb ik sinds ik hier woon nooit meer een gebakken ei gegeten’. Ik denk hoe simpel kan het zijn. En dat wilde ik even kwijt.

Herinnering aan een evaluatie	Tekst bij de film 'Herinnering aan een evaluatie' Eén van de leuke herinneringen van de evaluatie met Perspectief, dat was acht jaar geleden, toen waren wij in Limburg met een team op een kinderdagverblijf en de kindertjes die waren vijf jaar. En die vonden het zo interessant om iemand te ontmoeten die blind was en die wilden dus met mijn stok lopen en toen waren de andere teamleden waar ik mee was die waren in gesprek met de directie. En toen ben ik daar op de groep waar die kindertjes zaten, daar ben ik een boterham mee wezen eten en toen heb ik ze het een en ander vertelt over mijn beperking. En dat was zo interessant dat is me nog heel lang bij gebleven en ik vraag me nog af hoe het nou met die jongens zou zijn.